Maleisie

Terwijl het echte leven in Nederland zich al aan ons opdringt in de vorm van afspraken voor etentjes en BBQ's en onverbiddelijk het moment nadert dat wij weer gaan deelnemen aan het -vies woord- arbeidsproces kun je in dit verslag nog lezen over onze laatste avonturen in het verre oosten, Maleisie dit keer. 'The Inglorious Basterds' staat aan, dus het verslag is puur op karakter en volharding geschreven.

De eerste twee weken in ons eerste moslimland zijn we opgetrokken met twee vrienden die vakantie kwamen vieren: Michiel alias 'de Kleine' en Simon alias 'de Lolbroek'. Na vijf maanden alleen met elkaar en reizigers te zijn opgetrokken wisten we niet zeker welke houding aan te nemen bij de rendez-vous met onze vrienden. Zouden we nog dezelfde taal spreken? Binnen twee minuten echter was het contact alsof we ze gisteren nog op de koffie hadden. Bij terugkomst naar Nederland zal de sleur er ook wel na twee dagen inzitten.

We zijn met z'n allen gestart in Kuala Lumpur (KL). Net als in de rest van Maleisie is daar grote mix van godsdiensten en ethniciteiten. Hier een moslim, daar een buddhist. Verrek een taoistische confucionist en als dat geen hindoe is. We zijn zelfs een Sikh-tempel binnengestapt. Het straatbeeld wordt bepaald door Maleisiers afgewisseld met Chinezen en Indiers. Teksten zijn multilinguaal. Omdat Kuala Lumpur stiekem best een saaie stad is (bijna Europees aandoend na de rest van Azie) zijn al die verschillende mensen eigenlijk wel leuk, ze geven de boel wat schwung.

Na de gebruikelijke sightseeing overdag hadden we genoeg van die vervelend prominent aanwezige Petronas Towers en wilden we 's avonds eens flink de hort op, de lanen in en de paden op. Kortom: de bloemetjes eens flink buiten zetten. Tegen het advies van Simon in zijn we in korte broek de stad ingegaan. En toegegeven, bij de eerste club werden we geweigerd vanwege ongepaste kleding. Ons werd verteld dat elke club ons zou weigeren met die reden. En aan cafe's doen ze niet in KL. Er was echter 1 club die ons wel binnen zou laten: de Beach Club. Daar maar heen dan.

Eenmaal binnen vielen gelijk twee zaken op (1) de Islamitische overheid ontmoedigt drinken door alle alcoholische versnaperingen schrikbarend duur te maken en (2) de Islamitische overheid maakt geen bezwaar tegen de aanwezigheid van een sloot hoeren in clubs. Met name over punt 2 hebben we ons verwonderd. We hebben geen enkele vrouw gezi en die haar lichaam niet zou verkopen. Na een uurtje binnen hadden we allemaal een hoer achter ons aan. Inclusief een manhoer voor Geertje. Een jongen die de volgende dag nog ongevraagd op zou duiken op elke foto die we die vorige avond genomen hadden. 'De kleine' werd al snel 'de Grote' en 'de Lolbroek' de 'Lulbroek'. Gelukkig wist slechte housemuziek de gemoederen enigszins te bedaren. Los van deze aparte ervaringen hebben we gewoon een leuke avond/ nacht gehad en alles zoals gepland dronken besloten.

Na KL zijn we de oudste jungle ter wereld ingetrokken: de Taman Negara. Inmiddels zat de stemming er goed in, ook vanwege het melige 'Hallo ik ben een poes, dag vrienden!' dat Simon te pas en onpas met hoge stem ten gehore bracht, goed gejat uit Kabouter Wesley's 'Turbo Turbo' episode. Maar goed, een hoop oude bomen en een bende dieren waren ons beloofd. Om die te gaan zien hebben we een jungletocht gemaakt van twee dagen met overnachting in jawel, een heuse grot. Op een zelfmeegesjouwd matje. Tijdens het wandelen hebben we zeer grote bomen gezien en mooie andere planten. De fauna liet het redelijk afweten met enkel vleermuizen, joekels van padden, dode vogelspinnen. Zeker omdat vanuit de verte veelbelovend de verleidelijke kreten van gibbons en diverse andere beesten door het bos weerklonken. Het slapen in de grot was een overgetelijk avontuur. Het laatste restje daglicht dat met een straal naar binnen valt en de jungle buiten nog even groen doet oplichten, badderen in een junglebeek, het maken van een vuurtje waar onze gids mee ging koken en 's nachts complete duisternis, klamme hitte en angst voor beestjes. Bij het ochtendgloren bleken we het allemaal met verve doorstaan te hebben en op een spinnetje na geen last te hebben gehad van beesten of beestjes. Na nog een halve dag wandelen kwamen we weer aan bij onze uitvalsbasis: een boshut. Om daar de laatste nacht in de Taman Negara door te brengen. Wacht even, we hebben het trouwens niet allemaal met verve doorstaan. 'De Kleine' heeft op de laatste avond de WC-bril letterlijk kapot gescheten en gekotst. Nog nooit iemand zo vaak achter elkaar horen en zien kotsen en naar de plee zien rennen. Enig leedvermaak was mij niet vreemd moet ik bekennen. Die geluiden gaan op den duur op de lachspieren werken. Gelukkig was de ellende na een avond en nacht grotendeels over.

Na al dat wandelen waren we wel aan vakantie toe, me dunkt. Daarvoor zijn we afgereisd naar de tropische Perhentian Islands. Een hagelwit strand met azuurblauwe zee, zo helder dat je hoogtevrees krijgt als je in 't diepe zwemt. Lekker hoor. Eigenlijk hadden we moeten reserveren, getuige horrorverhalen van mensen die bij gebrek aan slaapplaats nachtenlang gedwongen op het strand doorbrachtten. Wij hadden meer geluk met een dormitory room met airco waar we direct inkonden, helaas wel duur betaald. Goed een tropisch eiland dus. Beetje bakken, een varaan spotten in de achtertuin van 't hostel en 's avonds naar een van de houten hutjes die voor bar moeten doorgaan. En monkey juice drinken. Een lokale rum-achtige substantie waarmee je het goedkoopst dronken kan worden. En roken. Het leven was een straf in die tijd.

Los van bovenbeschreven luiheid hebben we ook nog gesnorkeld en daarmee een ware activiteit ontplooid. Het snorkelen was zeer indrukwekkend, met nemo's, schildpadden, vissen van diverse pluimage en kutkoraal, zo even genoemd vanwege de spleetvorm en het feit dat het dichtging zodra ik in de buurt kwam. Zelfs 'De Kleine' kon er op den duur van genieten. De eerste paar uur had hij namelijk te kampen met snorkelangst of onderwatervrees en kwam hij meer dood dan levend met zijn hoofd omhoog na een poging tot ademen. Allengs verbeterde de situatie gelukkig.

Maleisie bestaat uit twee delen: Peninsular Malaysia en Borneo. Na de Perhentian Islands op Peninsular Malaysia zijn we afgereisd naar Borneo per vliegtuig. Het draait in Maleisie allemaal om de overweldigend mooie natuur, zoveel was ons al duidelijk. De overheid heeft vele national parks opgericht ter preservatie. En Borneo beloofde alleen maar nog mooier te worden.

Van Kuching zijn we naar Miri gegaan. Een stad die als uitvalsbasis heeft gediend om de Nia-Caves te bezoeken. Deze grotten behoren tot de grootste te wereld en worden druk bevolkt door zwaluwen die voor mensen eetbare nestjes bouwen van hun eigen speeksel. Dat is ook de Praxis niet onopgemerkt gebleven: www.tvreclames.nl/reclames/praxis/97/borneo. Kijk eens naar deze reclame om een beeld te krijgen van hoe het er daar uitziet, als je tijd over hebt. Ons hostel in Miri werd bemand door een ontzettend bitchy moederfiguur. 'Schoenen uit als je binnenkomt', 'ga toch op de bank zitten als je TV wilt kijken', 'geen koffie drinken in de slaapkamer', 'geen was in de kamer', etc. Ach ja, de arme drommel zal wel een dorre schoot hebben en een onvolbrachte kinderwens. Niemand nam haar iets kwalijk dus.

Na Miri hebben de wegen van Michiel en Simon zich van die van ons gescheiden. Waar zij hun laatste dagen in Brunei spendeerden hadden wij nog een volle twee weken voor de boeg. De vakantie was voor ons over met het vertrek van onze vrienden en wij gingen weer reizen. Daar blijkt een verschil in te zitten. Overigens is Maleisie geen reisland, maar een vakantieland. Alles moet van tevoren geboekt worden en het prijsniveau ligt hoger dan in de rest van Azie.

Omdat dit verhaal vervelend lang dreigt te worden en 'The Inglorious Basterds' mij roepen raffel ik het af in vogelvlucht. Werken doen we thuis wel weer. Geertje en ik hebben nog een 3-daagse tour gedaan over de Batambambang river (of zoiets) om wildlife te spotten. Nu hadden de junglebewoners er wel zin in. Fotocamera in de aanslag? We hebben urang utangs, makaaken, krokodillen, neushoornvogels, roofvogels, spinnen en uilen gezien. Onze buren (die we nog kenden uit Miri!) hadden zelfs een joekel van een giftige slang in de hut hangen. Wildlife gespot, vink. Door naar alweer een tropisch eiland. Geslapen in een mastermooie chalet, gebouwd op rotsen in de jungle boven de zee. Shit, nu is het aftellen onbewust toch wel begonnen. Tik tik tik. Na het eiland afgereisd naar Singapore, waar we nu zijn. Stad van shoppen, stricte regelgeving, shoppen, verbod op kauwgom, shoppen, weinig karakter, shoppen en decadente architectuur. Een kutstad als je het mij vraagt. Na Singapore nog twee dagen Bangkok (daar dan wel weer shoppen voor ons plezier en dan onontkoombaar 'back to reality'.